Hoe adopteer ik een kat of kitten uit het asiel?

Asielen vangen dieren op die achtergelaten, kwijtgeraakt, afgestaan of in beslag genomen zijn, en geven ze een tweede kans. Wie adopteert, helpt ook het aantal dieren te verkleinen dat elk jaar wordt ingeslapen omdat er geen plek is.

Dieren komen meestal in een asiel omdat de omstandigheden veranderen: te weinig tijd, een verhuizing, een overlijden of te weinig nagedacht voor het dier werd genomen. Het ligt zelden aan het dier zelf. Vaak volgt een afstand op allergie, het overlijden van een baas, een scheiding, een baby of een verhuizing.

Een opvangcentrum is meestal een stuk goedkoper dan een fokker, en goede centra laten kittens en katten eerst door een dierenarts nakijken en beoordelen hun gedrag. Dat een huisdier je gezonder maakt, is niet bewezen: een overzicht uit 2021 van 54 onderzoeken vond positieve, gemengde, geen en negatieve effecten van een huisdier op de eigenaar. Deze pagina belooft dus geen gezondheidswinst.

Een kat kan ongeveer twintig jaar worden en heeft elke dag zorg en aandacht nodig. Adopteren is een besluit voor vele jaren: Cornell noemt 10 tot 15 jaar of meer, afhankelijk van de leeftijd waarop de kat bij je komt. Kijk of een kat past bij je situatie: kosten, ruimte, andere huisdieren, tijd en aandacht, allergieën, huisgenoten en buren.

Een kat brengt terugkerende kosten mee boven op de adoptie en de castratie: voer, kattenbakvulling, vaccinaties, bestrijding van parasieten en onverwachte dierenartsrekeningen. Denk ook na over hoe lang de kat per dag alleen is, of er jonge kinderen zijn (veel katten vinden kleine kinderen stressvol) en of de kat naar buiten mag of binnen moet blijven.

Huur je? Vraag dan eerst schriftelijk toestemming aan je verhuurder. Kattenorganisaties in het Verenigd Koninkrijk vragen dat; huurcontracten verschillen per land, dus kijk in het jouwe. Zorg dat iedereen in huis klaar is voor de kat voordat hij thuiskomt en ga samen naar het asiel. Geef een kat nooit als verrassingscadeau: wie hem krijgt, moet meedoen aan de adoptie. Bedenk ook wie voor de kat zorgt als jij overlijdt of hem niet meer kunt houden.

Wie vooraf leert over kattengedrag en de behoeften van de kat, heeft volgens onderzoek minder gedragsproblemen en een hechtere band. In één groot Amerikaans asielonderzoek kwam ongeveer de helft van de teruggebrachte katten binnen 30 dagen terug. Onderzoeken suggereren dat dierenartsen en asielen adoptanten vooraf adviseren over lopende kosten, de eerste binding en het leven met een kat voor zijn hele leven.

De gewoonste weg is een asiel of kattenopvang, waar katten zwerfkatten zijn of door hun baas zijn afgestaan. Asielkatten zijn meestal nagekeken, gevaccineerd, gechipt en behandeld tegen parasieten. Veel asielen zetten hun dieren op een website en zijn alleen op afspraak te bezoeken.

Andere wegen zijn een opvang- of pleeggezinorganisatie, matchingplatforms, een fokker voor rasdieren en een particulier adres (een nestje bij iemand thuis of een kat die je overneemt). Fokken voor de winst verdient een eigen waarschuwing. Asielen werken samen met opvanggroepen, pleeggezinnen en dierenopvangplaatsen. Opvanggroepen nemen vaak moeilijk te plaatsen dieren op om ze te revalideren. Pleegzorg is tijdelijk, adoptie is blijvend.

In één Amerikaans asielonderzoek werden katten uit een pleeggezin het minst vaak teruggebracht (ongeveer 7 procent, tegen 13 tot 17 procent bij kooi- of groepshuisvesting). De onderzoekers weten niet waarom. Kleinere opvangorganisaties en dierenopvangplaatsen horen huisbezoeken te doen, volledige gezondheidsinformatie te geven en steun te bieden na de adoptie. Een kat die je overneemt van een kennis of via een website voor herplaatsing komt met een onbekende voorgeschiedenis en gezondheid.

Sommige 'opvang'- of 'adoptie'-aanbieders kopen dieren van asielen, veilingen of puppyfabrieken en verkopen ze met weinig dierenartszorg. Check waar het dier vandaan komt voordat je betaalt. Asielen houden een gevonden dier meestal een wachttijd vast, vaak ongeveer twee weken, zodat de eigenaar het kan terughalen voordat het herplaatst wordt. Kittens zijn het meest beschikbaar in lente en zomer (kattenorganisaties in het Verenigd Koninkrijk noemen dat kittenseizoen), maar ze komen het hele jaar voor.

Veel asielen werken op afspraak: je neemt contact op, medewerkers praten met je en als het een match lijkt, volgt een eerste kennismaking. Na een goede ontmoeting mag je de kat soms dezelfde dag mee naar huis nemen of spreek je een tweede ontmoeting af. Sommige asielen laten je eerst met een medewerker praten, dan de kat zien, en laten je een dier korte tijd reserveren om na te denken. Niet alle asielen laten dieren op proef mee naar huis.

Laat iedereen in het huishouden de kat bij de eerste kennismaking ontmoeten, want zowel de persoon als de kat moeten een klik hebben. Vraag eerst of een kat die je online zag er nog is, want hij kan al weg zijn. Sommige asielen reserveren niet per mail of telefoon. Neem een geldig legitimatiebewijs mee: veel asielen vragen dat bij adopteren, afgeven, terugbrengen of ophalen. Neem ook een goede reismand mee. Asielen geven katten niet mee in dozen, boodschappentassen of kattenbakken, en sommige verkopen een mand als je er geen hebt: vraag het vooraf.

Sommige asielen werken alleen op afspraak en laten adoptanten eerst een vragenlijst invullen. Andere laten je een plaatsingsovereenkomst tekenen voordat je de kat meeneemt. Medewerkers leggen uit wat een huisdier voor je dagelijks leven betekent en hoe je het verzorgt, en kijken of je past bij het dier dat je in gedachten hebt. De intake kan een gesprek of vragenlijst over je woning bevatten, soms een huisbezoek of telefoontje. Een asiel mag een adoptie weigeren als het de match niet vertrouwt: het welzijn van het dier gaat voor.

Vraag altijd een getekende adoptieovereenkomst. Mondelinge afspraken zijn vaak niet te bewijzen. Een proefperiode kun je erin opnemen zodat ze bindend is; dat geldt voor een kat die je overneemt van een particulier, want sommige asielen staan geen proef toe. Vraag naar de adoptievoorwaarden, de kosten en de verplichtingen voordat je je vastlegt, en welke hulp het asiel daarna geeft. Sommige asielen houden contact met nieuwe eigenaren en beantwoorden vragen na de plaatsing, en veel vragen je het dier terug te brengen als je het niet kunt houden.

Neem je eigen kat niet mee naar het asiel om te zien of hij met de nieuwe overweg kan. De meeste katten vinden dat heel stressvol. Asielen geven wel tips om een nieuwe kat aan je huidige kat te laten wennen. Sommige asielen plaatsen geen katten bij mensen in een ander land omdat de EU-regel voor rabiës een vaccinatie 21 dagen voor de grensovergang vraagt. Dat is het eigen beleid van een asiel, geen algemene regel.

De adoptiekosten zijn een bijdrage in de kosten van het asiel. Het is geen koopprijs, en bij sommige asielen krijg je het geld niet terug als de kat niet bij je past. De bedragen verschillen per asiel en organisatie en omvatten vaak de chip, de vaccinatie en de castratie. De castratie kan naar goeddunken van het asiel zijn, dus vraag wat de prijs dekt.

Asielkatten zijn meestal gecastreerd, gevaccineerd tegen niesziekte en kattenziekte, ontwormd, ontvlooid en gechipt. Sommige asielen voegen een volledige medische controle toe. De prijs dekt vaak ook identificatie en chipregistratie, een paspoort, een controle bij de dierenarts, vaccinatie, ontworming, bestrijding van parasieten en castratie. Sommige asielen testen ook op FIV en FeLV.

De prijs dekt alleen de eerste noodzakelijke zorg. De echte kosten van de kat liggen hoger, en een kat uit het buitenland wordt meestal voor veel minder dan de echte kosten geadopteerd (vaccinaties, castratie, bloedtests, vervoer, dierenartsrekeningen). De startkosten van een nieuwe kat tellen op: de adoptiekosten, benodigdheden, chip en registratie en een eerste controle. Daarna volgen jaarlijkse kosten voor voer, kattenbakvulling, vaccinatie, ontworming en vlooienbestrijding. Bedragen per land staan in het landenblok.

Een kat die gratis wordt aangeboden, is niet gratis om te houden: zodra de kat bij je is, volgen de echte kosten. Een kattenverzekering is een maandelijkse kostenpost: vraag of de vorige eigenaar een polis heeft die je kunt overnemen. Een langharige kat gaat een paar keer per jaar naar de trimsalon: reken dat mee. De bedragen verschillen per praktijk en asiel.

Bedenk eerst welke kat je wilt (actief en avontuurlijk, schootkat of onafhankelijk) en wat je huis toelaat: een flat past meestal bij een kat die liever binnen blijft, een tuin of rustige straat bij een kat die naar buiten gaat. Kies tussen een binnenkat, een buitenkat of een veilige tussenweg, tussen een kitten en een volwassen kat, en tussen een kat zonder stamboom en een rasdier. De meeste asielkatten zijn gewone huiskatten zonder stamboom.

Medewerkers weten of een dier liever alleen is of met anderen, en of het goed gaat met kinderen of met één baas. Vertel over je huis, zodat ze een kat kunnen zoeken die past. Katten laten in het asiel niet altijd hun echte karakter zien, dus vraag het aan medewerkers of pleeggezinnen. Stress en wat ze hebben meegemaakt kunnen een kat thuis anders laten doen. Breng tijd met de kat door voordat je beslist. Een kat die zich in het asiel verstopt, gaat misschien om met stress: een universitair onderzoek vond dat asielkatten beter omgaan met stress als ze een schuilplek hebben.

De klik met de individuele kat is de belangrijkste factor. Karakters kunnen zelfs binnen één nest verschillen. Vraag naar het verleden van de kat: waar hij geboren is, wat hij eet, zijn medische geschiedenis, karakter, hoe hij op andere dieren of kinderen reageerde en of hij alleen kan zijn. Vraag ook naar een bijtgeschiedenis: in één Amerikaans asiel werden geadopteerde katten met een bijtgeschiedenis meer dan vier keer zo vaak teruggebracht.

Kitten of volwassen kat: een kitten moet veel leren (de kattenbak, niet in de gordijnen klimmen), dus een kitten adopteren is opvoeden. Een volwassen kat heeft een gevormd karakter. Volwassen en oudere katten passen over het algemeen beter bij gezinnen met jonge kinderen dan kittens. Een of twee katten: veel katten zijn gelukkig alleen en een kat is van nature een solitair dier. Katten met een band kun je samen adopteren. Asielen plaatsen kittens vaak in paren, zodat ze van elkaar leren hoe hard ze mogen bijten en krabben. De bronnen verschillen hierin.

Heb je al een kat, dan kan één kitten werken, maar kijk eerst of je kat een maatje wil. Sommige asielen plaatsen geen kitten bij een oudere kat, omdat die vaak niet bij elkaar passen. Een kat die gewend is naar buiten te gaan, went vaak niet in een flat. Alleen binnen passen sommige katten, zoals katten met een gezondheidsprobleem of een rustiger karakter. Vrij rondlopen vergroot het risico op infecties, parasieten, verkeersongelukken en gevechten.

Zwerfkatten van 3 tot 4 maanden en ouder zijn bijna nooit als huiskat te houden: ze zijn schuw en voor socialisatie is het te laat. Katten die in het wild geboren zijn, zijn niet aan mensen gewend, anders dan katten die kwijt zijn of achtergelaten. Kittens worden gesocialiseerd in hun eerste 7 tot 9 weken. Volwassen katten kunnen nog gesocialiseerd worden, maar katten die dat gemist hebben, hebben misschien extra aandacht nodig.

Dierenartsen gebruiken levensfasen om de leeftijd te beschrijven. De fasen van AAHA/AAFP uit 2021 zijn kitten (geboorte tot 1 jaar), jong volwassen (1 tot 6), volwassen (7 tot 10) en senior (boven 10). Leeftijd is een richtlijn, en elke kat is anders.

Een kitten mag niet voor ongeveer 8 weken bij zijn moeder weg, en sommige asielen plaatsen kittens later (vanaf 10 weken). Asielen vaccineren kittens in een reeks. Wordt een kitten geplaatst voordat de reeks klaar is, dan betaalt de adoptant meestal de rest. Een kitten uit het asiel is meestal gevaccineerd, gechipt, behandeld tegen parasieten en soms al gecastreerd. Vraag wat er gedaan is en leg het vast op papier.

Kittens hebben vaccinaties nodig tegen ziekten die dodelijk kunnen zijn, zoals niesziekte en kattenziekte. Regelmatig vaccineren en ontwormen verkleint de risico's van naar buiten gaan. Kittens leren van andere kittens, daarom plaatsen asielen ze waar mogelijk in paren. Een paar vraagt meer voer, kattenbakken en tijd, maar geeft elk kitten gezelschap.

Maak het huis kittenproof: kittens springen op tafels omdat ze hoge plekken leuk vinden. Houd snoeren, kleine dingen zoals paperclips en touw buiten bereik. Bijten, achterna zitten en ruw spelen horen bij het sociale leren van een kitten tussen ongeveer 4 en 14 weken. Springen op voeten of armen is normaal, en de eigenaar moet reageren op een manier die goed spel stimuleert.

Introduceer nieuwe ervaringen geleidelijk, ongeveer drie nieuwe dingen per dag, zodat een nieuw kitten niet overweldigd raakt. Een kitten dat angstig lijkt, heeft een rustiger tempo nodig. Let op de gezondheid en het gedrag van het kitten en op hoe de kittens gefokt zijn.

Een gratis kat is niet gratis om te houden, en een gratis advertentie is vaak de eerste stap van oplichting (woorden als 'gratis' of 'bij jou in de buurt' zijn vaak lokaas). Zoek vooraf de naam, het e-mailadres en het telefoonnummer van de verkoper op voor slechte beoordelingen, kijk of dezelfde advertentie elders staat, en wees voorzichtig met nieuwe accounts of veel nesten tegelijk.

Ga minstens twee keer langs. Kijk of de moeder er is, de plek schoon is en de dieren rustig zijn, niet bang of agressief. Vacht en anus moeten schoon zijn en ogen en neus niet lopen. Reserveer geen kat zolang je twijfelt. Vraag om het contract, de chipregistratie, het vaccinatieboekje en schriftelijk voedingsadvies. Ontbreken er papieren, dan is dat een waarschuwing.

De regels voor het verkopen of weggeven van katten verschillen per land en regio. Op sommige plaatsen moet degene die de kat weggeeft hem eerst laten chippen, registreren en castreren en blijft hij verantwoordelijk, ook als het gratis is. Zie het landenblok. De meeste asielkatten zijn gewone huiskatten, maar rasdieren komen ook voor, soms tegen een apart tarief. Een fokker moet contract- en stamboomgegevens kunnen laten zien.

Asielen zetten oudere katten ter adoptie, vaak voor een lager bedrag. Senioren kunnen goedkoper zijn dan volwassen katten. Een rustige oudere kat kan goed geplaatst worden, zolang iedereen vooraf weet waar hij aan begint. Veel katten hebben rond 10 jaar leeftijdsveranderingen en lopen meer risico op nierziekte, suikerziekte, gebitsziekte, een overactieve schildklier en sommige kankers. Dierenartsen raden senioren een controle twee keer per jaar aan en andere katten een keer per jaar.

Een oudere kat adopteren betekent dat besluiten over het levenseinde eerder kunnen komen. Dierenartsen kunnen adviseren over pijnbestrijding en kwaliteit van leven. Maak het huis makkelijk voor een oudere kat: een kattenbak met lage rand, hellingen of trapjes naar favoriete plekken en warme rustplekken. Reken op extra kosten voor de dierenarts en zorg.

FIV (het feline immuundeficiëntievirus, 'kattenaids') tast het afweersysteem aan. Het verspreidt zich vooral via bijtwonden, niet door aaien, een kamer delen of gewoon contact. Het risico is groter bij volwassen, mannelijke buitenkatten; castratie en een leven binnen hangen samen met lagere aantallen. Katten met FIV kunnen vele jaren leven met een goede kwaliteit van leven als ze regelmatig preventieve zorg krijgen en een rustig huis hebben. Ze krijgen vaker gebitsziekte, huidziekte en sommige kankers en hebben dus meer controles nodig.

Asielen en opvangorganisaties kunnen katten met FIV plaatsen; sommige geven ze een label en vragen een apart bedrag. De overdracht tussen verenigbare gecastreerde volwassen katten is laag, en katten met FIV kunnen samenwonen met andere katten met FIV. Dierenartsen en asieldierenartsen raden niet aan een kat in te laten slapen alleen omdat hij positief test op FIV. Het besluit hangt af van de kwaliteit van leven.

Katten moeten kort nadat je ze in huis neemt getest worden op FIV en FeLV, als dat nog niet gebeurd is. Geen test is perfect, dus een positieve uitslag wordt op een andere manier bevestigd. Kittens onder 6 maanden kunnen FIV-antistoffen van de moeder hebben, dus testen voor 6 maanden wordt niet geadviseerd. Een kat die tegen FIV is gevaccineerd, test positief. FeLV (het feline leukemievirus) verspreidt zich vooral van moeder op kittens en tussen katten die elkaar wassen of bakken delen, en kan bloedarmoede en tumoren geven.

Vraag je dierenarts welke vaccins passen bij een kat met FIV of FeLV: richtlijnen zeggen dat levende vaccins bij een bekende retrovirusinfectie vermeden moeten worden. Sommige asielen testen elke kat die ze plaatsen op FIV en FeLV. Vraag wat er gebeurt na een positieve test, want dat staat er vaak niet bij.

Richt voor de kat komt een rustige veilige kamer in: klein, met een deur die dicht kan, vrijwel zonder meubels, met een mand, bakjes, speelgoed en een kattenbak ver van het bed en het voer. Een badkamer, werkkamer of logeerkamer werkt. Geef de kat een schuilplek, zoals een kartonnen doos of een afgeschermd kattenhuisje in een rustige hoek, en wat hoogte, zoals een krabpaal met platform of een plank aan de muur.

Gebruik een kattenbak per kat plus een extra, op rustige plekken die je niet vaak verplaatst. Maak ze dagelijks schoon en vermijd in het begin geparfumeerde bakvulling. Zorg voor krabpalen, verticaal en horizontaal, en knip zo nodig de nagels. Krabben is natuurlijk: leid het naar een krabpaal.

Berg snoeren op, sluit kasten, zorg dat ramen en deuren afsluitbaar zijn en controleer of planten veilig zijn voor katten. Lelies zijn extra gevaarlijk. Andere gevaren in huis zijn uien, knoflook, chocolade, pijnstillers voor mensen, touw, plastic zakken en schoonmaakmiddelen met ammoniak. Ingeslikt touw kan darmschade en een operatie geven.

Kies een dierenarts voordat de kat thuiskomt en zet de dierenarts en de dichtstbijzijnde dierenkliniek die 24 uur open is op je noodlijst. Regel een verzekering als je die wilt, en vraag de vorige eigenaar om een medisch dossier en het voer en speelgoed van de kat, zodat de kat vertrouwde geuren heeft. Houd een reismand klaar voor de rit naar huis en voor latere bezoeken aan de dierenarts.

Zet de mand in de veilige kamer, doe hem open en laat de kat zelf kiezen wanneer hij eruit komt. Kom vaak langs, maar laat de kat het tempo bepalen. Houd de kat de eerste week in de veilige kamer, en minstens 10 dagen als er andere huisdieren zijn. Laat een nieuwe kat in de eerste week niet los door het hele huis.

Zich verstoppen is normaal en gezond. Trek een bange kat nooit tevoorschijn. Verwacht geen directe band: geadopteerde katten hebben misschien meerdere huizen gehad en hebben regelmaat, zachtheid en tijd nodig. Vermijd de eerste dagen nieuwe bezoekers, houd lawaai en sterke geuren laag en zorg dat kinderen en bezoek weten hoe ze met katten omgaan. Wees de eerste dagen thuis. Ga daarna korte tijd weg en bouw dat langzaam op.

Houd het voer dat het asiel gaf. Verander het voer geleidelijk over ongeveer een week, want plotselinge veranderingen kunnen de maag van streek maken en stress geven. Weinig eten, een onrustige maag, zich verstoppen en niet in de bak plassen kan de eerste dagen normaal zijn. Neem contact op met het asiel of je dierenarts als het blijft duren. Een kat die de kattenbak niet gebruikt, moet door een dierenarts bekeken worden, want onzindelijkheid is vaak een teken van ziekte of stress.

Sommige katten zijn na een paar dagen gewend, andere hebben weken of zelfs maanden nodig. In één onderzoek hadden katten een tot drie maanden na de adoptie stressniveaus als in het asiel. Houd een geadopteerde volwassen kat de eerste acht weken binnen, zodat hij niet terugloopt naar zijn oude adres. Dat is het advies van één gids: vraag het aan het asiel of je dierenarts.

Laat andere huisdieren langzaam kennismaken, te beginnen met een aparte kamer en het uitwisselen van geuren (sommige asielen hebben een protocol). Beginnen er problemen, vraag het asiel dan vroeg om hulp. In één onderzoek had maar een klein deel van de adoptanten die een kat terugbracht het gedragsteam van het asiel gebruikt. Werkt het echt niet, ga dan terug naar het asiel in plaats van de kat via een advertentie door te geven. De meeste teruggaven gebeuren vroeg, meestal om gedrag of een ander huisdier, en later meestal na een verandering in het leven van de adoptant.

Plan een eerste bezoek aan de dierenarts in de eerste dagen of weken en neem de papieren mee die je kreeg. Zonder medisch dossier van de vorige eigenaar is een controle geadviseerd. Vraag om het vaccinatiebewijs en de datum van de volgende basisvaccinatie. Een goed asiel geeft een map met die gegevens mee. Vraag het asiel of de kat getest is op FIV en FeLV. Zo niet, zeg het je dierenarts.

Basisvaccins zijn bedoeld voor elke kat. Kittens krijgen meerdere doses om de 2 tot 4 weken, met de laatste op 16 weken of ouder, en een herhaling op 26 weken of later. Welke andere vaccins een kat nodig heeft, hangt af van de leefstijl en het plaatselijke ziekterisico. Volwassen katten in huizen met laag risico hebben basisherhalingen niet vaker nodig dan om de 3 jaar. Sommige katten, zoals buitenkatten, katten in een huis met meer katten of katten die in een pension verblijven, hebben misschien baat bij vaker. De dierenarts beslist. Elke kat hoort een jaarlijkse controle te hebben, met de vaccinatie daarin. Laat de dierenarts bij de jaarlijkse controle de chip scannen.

Katten in asielen lopen meer risico op darmparasieten dan katten die in één huis wonen. Vraag het asiel of de dierenarts naar de ontwormingsgeschiedenis. Kittens en oudere katten lopen meer risico. Niesziekte (een infectie van de bovenste luchtwegen) komt veel voor in drukke asielen: in negen Noord-Amerikaanse asielen kreeg ongeveer 17 procent van de opgenomen volwassen katten het, van ongeveer 3 tot ruim 29 procent. De virussen kunnen oplaaien als een kat gestrest is. Meld niezen of oogvocht in de eerste weken aan de dierenarts.

Medische problemen komen in de eerste weken vaak voor: in een aangehaald onderzoek meldde ongeveer de helft van de honden- en kattenbazen na een week een onopgelost probleem. Blijf de preventieve zorg doen die dierenartsen aanraden: vaccinaties, vlooienbehandeling en ontworming.

Een chip is een buisje ter grootte van een rijstkorrel, onder de huid geplaatst door een dierenarts. Hij heeft geen batterij en schaadt de gezondheid van de kat niet. De chip bevat alleen een nummer; de gegevens van de eigenaar staan in een registratiedatabank. Zo'n chip alleen is niet genoeg: het nummer moet gekoppeld zijn aan jouw contactgegevens in een erkende registratiedatabank. Of een kat gechipt en geregistreerd moet zijn, hangt af van het land en de regio: zie het landenblok.

Bij een adoptie chipt het asiel de kat meestal. Vraag in welke databank de kat staat en zorg dat die zo snel mogelijk op jouw naam en jouw telefoonnummer komt. De geregistreerde houder is de persoon die dagelijks voor het dier zorgt, en het adres moet kloppen met waar de kat echt woont. Controleer de gegevens regelmatig. Geef het chipnummer als 15 cijfers zonder spaties. Staat het dier niet in de ene databank, dan kan het in een andere geregistreerd zijn.

Een chipregistratie op jouw naam is op zich geen bewijs van eigendom. Bij een geschil helpen papieren: facturen, de chipregistratie, het vaccinatieboekje of paspoort, foto's en bankafschriften. Een penning met een telefoonnummer aan de halsband laat een vinder bellen zonder scanner. Als een kat van eigenaar wisselt, door verkoop of adoptie, moet de registratie op de nieuwe houder worden gezet, in sommige landen door beide eigenaren samen. De dierenarts of het asiel kan je vertellen hoe het werkt waar je woont.

Steeds meer dieren die ter adoptie worden aangeboden, komen uit het buitenland, vaak voormalige zwerfdieren die door stichtingen zijn binnengebracht. Dieren uit het buitenland zijn misschien een heel ander leven gewend, en wennen kan even duren. Zoek alles uit voordat je een bepaalde kat zoekt, kies de stichting met een nuchtere blik en laat je niet leiden door emoties. Vraag waar het dier vandaan komt, wat de medische papieren zijn, hoe het gesocialiseerd is, hoe zijn karakter is en welke opvolging de organisatie biedt. Beslis niet alleen op een foto of een ontroerend verhaal.

Een kat die over een grens komt, moet aan de invoereisen voldoen. In de EU horen daar een chip volgens de ISO-norm en een EU-paspoort of gezondheidsverklaring bij. Een stichting hoort ook een rabiësvaccinatie en een gezondheidsverklaring te regelen. De belangrijkste besmettelijke risico's bij katten zijn FIV, FIP en FeLV. Symptomen kunnen pas na de verhuizing optreden. Een stichting kan niet garanderen dat een test in het buitenland alle ziekten heeft gevonden. Een controle bij aankomst wordt geadviseerd, ook na een controle in het buitenland.

Spreek schriftelijk af waarvoor de stichting verantwoordelijk is, ook voor verborgen gebreken die later blijken, en vraag de stichting alle medische informatie te delen. Sommige organisaties in het buitenland spelen in op emoties om geld te verdienen, en sommige regio's verscherpen de regels voor geïmporteerde adoptiedieren: zie het landenblok. Katten uit gebieden waar bepaalde parasieten veel voorkomen, hebben misschien een bloedtest nodig en na aankomst een afweermiddel. Praat met je dierenarts voordat je een dier uit het buitenland adopteert.

Neem geen zwerfkat zelf mee naar huis uit een vakantieland. Gebruik een organisatie die de adoptie regelt voor zowel het dier als de nieuwe eigenaar. Eentje meenemen lost het probleem daar niet op: een organisatie steunen die zwerfkatten laat castreren helpt meer. Meld een zwerfkat het best bij een kattenopvang met ervaring met zwerfkatten. Zij komen vaak ter plaatse en vangen en laten castreren.

Chippen en registreren bestaan deels om illegale dierenhandel tegen te gaan. Registratiegegevens kunnen inspecteurs helpen overtredingen op te sporen. De politie waarschuwt voor nepadvertenties voor kittens en pups. Na een eerste betaling komen extra kosten voor papieren, vervoer of vaccinaties, die flink kunnen oplopen.

Waarschuwingssignalen: je moet een aanbetaling doen voordat je het dier persoonlijk hebt gezien (vraag eerst naar alle extra kosten); de verkoper stelt voor af te spreken op een parkeerplaats of station, of het kitten te bezorgen zonder dat je ziet waar het is grootgebracht; je kunt het kitten niet zien met zijn moeder op de plek waar het geboren is. Een kitten hoort minstens tot 8 weken bij zijn moeder te blijven, en kittens die op 6 tot 8 weken worden verkocht, zijn een veelvoorkomend oplichtingspatroon.

Meer signalen: veel nesten of veel kittens tegelijk te koop, of een website vol kittenfoto's (betrouwbare fokkers hebben zelden veel kittens beschikbaar, en foto's zijn vaak gestolen); een opvallend lage prijs, slechte foto's, geen videogesprek, een verkoper die geen te controleren adres of telefoonnummer geeft, of nepfokkerpagina's op sociale media. Betaal per bankoverschrijving met een schriftelijk contract, zodat je de gegevens van de verkoper en een bewijs van betaling hebt.

Kittens die online worden verkocht, voldoen vaak niet aan de gezondheidseisen van de EU en zijn vaak te jong om goed gevaccineerd te kunnen worden. Ze reizen vaak met vervalste paspoorten. Bij een grensonderzoek werd in 6 van 24 kattenmonsters Salmonella gevonden, maar de aantallen waren klein. Vermoedelijke illegale handel kun je melden bij de autoriteiten. Een verdacht dier kopen uit medelijden houdt de handel in stand. De veiligste weg is een asiel of erkende organisatie.